Hoogsensitiviteit: mijn verhaal.

Advertenties

Heel lang heb ik gedacht dat er iets mis met me was. Ik functioneerde gewoon niet zoals andere mensen. Ik was snel moe, voelde me ziek, hoofdpijn, misselijk. En dat bijna elke dag. Dat kon toch niet normaal zijn? Andere mensen dansten door het leven en ik, ik bleef achter.

Er was iets mis, het kon niet anders. Elke dag sleurde ik me naar mijn werk. Ik nam pillen. Veel pillen. Allemaal supplementen om de (zo dacht ik) tekorten in mijn lichaam aan te vullen. Ik dronk gezonde drankjes om me op te peppen. Allemaal tevergeefs. Ik had zelfs een lieve collega die me goedbedoeld doorverwees naar een dokter die cvs behandelde. Want ik moest wel het chronisch vermoeidheidssyndroom hebben. In werkelijkheid was er niks mis met mij. Ik ben gewoon hoogsensitief.

Het begrip hoogsensitiviteit opende voor mij een nieuwe wereld. Eindelijk vielen de puzzelstukjes op hun plaats. Ik was gevoelig voor alle info die mijn zintuigen oppikten en ik had tijd nodig om alles te verwerken. Tijd die ik mezelf niet gaf, want ik wilde “normaal” zijn. Dus werd het tijd om mezelf te aanvaarden. Ik begon meer te letten op mijn omgeving en vooral mijn reactie daarop.

Sneller moe.

Ik begreep dat mijn contacten met anderen gedurende de dag en de gewone dagdagelijkse drukte mij enorm uitputten. Ook de dingen waar andere mensen geen besef van hadden pikte ik op. Het was allemaal heel vermoeiend. En een extra dosis vitamines hielp niet. Ik moest naar mijn lichaam luisteren en rusten.

Drukte vermijden.

Ik probeerde ook zo veel mogelijk de drukte te vermijden. Als medewerker op een verpleegeenheid in een ziekenhuis kwam ik in contact met heel veel menselijke emoties: ziekte, pijn, emotionele uitputting. En ik nam het allemaal in me op en met me mee. Dit kon zo niet langer. Er moest iets veranderen.

Reactie op prikkels.

Ik reageerde heel sterk op prikkels van buitenaf. Ik werd moe en misselijk en kreeg zelfs hoofdpijn van de constante omgevingsgeluiden. Doodziek, zo voelde ik mij. Collega’s in een boze bui, die overwerkt waren. Alles kwam keihard binnen.

Moeilijk nee zeggen.

Het woord “nee” kreeg ik niet over mijn lippen. Ik kon geen grenzen stellen. Met het gevolg dat mensen over me heen liepen. Ze maakten misbruik van mijn goedheid en ik liet me gemakkelijk manipuleren. En toen ik uiteindelijk voor mezelf op kwam, was ik opeens een slecht mens.

Mensen snel doorhebben.

Ik had mensen snel door. Maar door mijn inlevingsvermogen in anderen en mijn gevoelige natuur wou ik toch alles voor hen doen. Ik cijferde mezelf een beetje weg. En voor ik het wist werd ik geleefd door anderen.

En toen kwam de burn-out. Ik was helemaal opgeleefd. Dat was het signaal om voor mezelf te kiezen. Ik nam ontslag. Niet wetend wat ik zou gaan doen. Maar ik moest eerst voor mezelf zorgen. Het heeft zo’n twee jaar geduurd voor ik weer een beetje mezelf was. Het was een hele zoektocht, want ik was mezelf helemaal kwijt. Ik herkende de persoon in de spiegel zelfs niet meer.

Kan je je herkennen in mijn verhaal? En wil je graag weten wat ik doe om terug tot mezelf te komen? Lees dan zeker mijn blog, waar ik probeer zo veel mogelijk hoogsensitieven te helpen.

Geef een reactie Reactie annuleren

Mobiele versie afsluiten